Sacrosong 2015

15687

Lista uczestników Sacrosong 2015

Program przesłuchań Sacrosong 2015

Cel Sacrosongu Warszawa-Praga!

Celem głównym Sacrosongu Warszawsko-Praskiego jest oddanie chwały Bogu Ojcu i podziękowanie za Jego dary dla ludzi. Szczególnie chodzi tu o dar przeżywania bogactwa kultury muzyki religijnej. Uczestnicy w tym konkursie wykonują zarówno tradycyjne, znane utwory, jak i zupełnie nowe. Na tę imprezę zawsze było powołane odpowiednie jury, które mogłoby godnie reprezentować wymogi Kościoła dotyczące zakresu działalności śpiewaczych grup kościelnych.

Rola formacyjna Sacrosongu.

Jury ma za zadanie dokonać selekcji reprezentowanych utworów i odróżnić, które z nich są tylko utworami religijnymi, które sakralnymi, a które liturgicznymi. Ma również zwracać uwagę na umiejętność opanowania warsztatu wykonawczego i treść przestawianych utworów. Szczególnie zwraca uwagę na to, czy nowe i dotąd nie znane ogółowi utwory muzyczne nadają się do śpiewania podczas liturgii. Na zakończenie Sacrosongu przewodniczący jury dokonuje podsumowania występujących grup i solistów. W swoim wystąpieniu podkreśla pozytywne momenty, informuje o błędach wykonawczych i poucza o właściwym kierunku pracy z grupą śpiewaczą. Każdy z pro-wadzących grupę śpiewaczą może indywidualnie zasięgnąć rady i wskazówek dla siebie samego i grupy.

a – Wychowanie muzyczne.

Parafialne grupy śpiewacze są zespołami amatorskimi i ich poziom wykonawczy nie może się równać z poziomem chórów zawodowych. Należy jednak dołożyć starań, aby ten poziom był możliwie najwyższy. Dzięki radiu, telewizji, koncertom, łatwo dostępnym taśmom magnetofonowym, płytom kompaktowym społeczeństwo ma dzisiaj możliwość odbioru dobrej muzyki. Stawia więc wykonawcom coraz to większe wymagania. Wykonywany podczas liturgii przez zespół śpiew powinien być również na odpowiednim poziomie. Nie jest to łatwe, ale jest to możliwe. Świadczy o tym poziom artystyczny niektórych grup śpiewaczych uczestniczących w Sacrosongu.

Jury zwraca uwagę na to, czy grupa śpiewacza opanowała umiejętność emisji głosu: – a) prawidłowe wydobywanie i formowanie głosu; – b) prawidłowy oddech; – c) wyrównanie różnic pomiędzy poszczególnymi głosami i właściwa intonacja, co pozwala na jednakowe brzmienie całego zespołu; – d) posługiwanie się rezonatorami i rejestrami głosowymi; -e) uzyskanie ruchliwości głosów; – f) wyrobienie wyraźnej i swobodnej dykcji. Że każda próba powinna rozpoczynać się od takich właśnie ćwiczeń. W grupie zawsze znajdzie się kilka osób, które bardzo szybko tego się nauczą. Mogą one potem pomóc swoim koleżankom i kolegom.

Program pracy kształcenia muzycznego powinien zawierać powyższe zadanie. Praktyka wykazuje, że w tygodniu powinny odbyć się ca najmniej dwie próby po dwie godziny z małą przerwą. Przy mniejszym wymiarze pracy dydaktycznej trudno jest mówić o jakiejkolwiek pracy artystycznej, zaś dorywcze i niesystematyczne próby nie spełnią tego zadania. Zespół nie tylko powinna opanować repertuar na pamięć, ale również rozumieć go. Jest to o wiele trudniejsze. W rezultacie dobrze przygotowany repertuar, dostarcza zarówno samym wykonującym, jak i słuchajacym głębokich przeżyć religijnych.

Jury zwraca uwagę na to, że w dziedzinie kształcenia muzycznego nie można zaniedbać korzystania ze środków technicznych. Nieocenione usługi może oddać magnetofon. Nagranie zaś w całości jakiegoś utworu przez grupę, pozwoli usłyszeć jej własny śpiew, ocenić go i poprawić usterki. Do lepszego zrozumienia i interpretacji nowych utworów pomoże płyta gramofonowa lub kopaktowa z wzorowymi nagraniami kompozycji. Udział w koncertach zespołów zawodowych i słuchanie muzyki „na żywo” daje możliwość oceny własnych osiągnięć i mobilizuje do pracy nad podnoszeniem własnego artystycznego poziomu.

b- Wychowanie liturgiczne.

Kandydaci do śpiewu jak i jej członkowie rekrutują się ze społeczeństwa, którego wychowanie liturgiczne i wiedza o liturgii pozostawia wiele do życzenia. Z tego powodu każdej grupie śpiewaczej potrzebna jest katecheza liturgiczna.

Ojciec Święty Jan Paweł II poucza nas, że istotą tej katechezy powinna być troska opiekunów o świadome i czynne uczestnictwo dzieci w niedzielnej Mszy św. „ W Kościele w Polsce zawsze żywa była cześć dla Eucharystii…”.

W niej członkowie chóru, zespołu czy scholi liturgicznej powinni dowiedzieć się o znaczeniu samej liturgii, jej wymowie i roli, jaką spełnia ona w dziele zbawienia człowieka. Zespół śpiewaczy trzeba nauczyć, że liturgia jest znakiem i że wszystko co w niej się dzieje, ma zamierzony sens. Musi on poznać, że pierwszorzędnym jego zadaniem jest nauczanie, prowadzenie i podtrzymywanie śpiewu wiernych podczas liturgii. Dlatego konieczne jest opanowanie repertuaru ludu, który jest z natury śpiewem jednogłosowym. Dopiero później można pracować nad powiększeniem repertuaru o inne śpiewy, mające na celu upiększenie i uświetnienie liturgii, będąc przedłużeniem i rozszerzeniem wypowiedzi ludu. Nie może to być jednak celem w samym sobie.

Dobrze i poprawnie śpiewająca grupa śpiewacza swoim śpiewem przeprowadza wśród wiernych wspaniałą katechezę. Naucza wiernych nie tylko poprawnie śpiewać, lecz także przekazuje prawdy wiary. Ta katecheza wiąże się nierozdzielnie z żywym słowem. Jest to przecież śpiewana Ewangelia. Śpiew stanowi muzyka i słowo. O ile jedno i drugie stoi na odpowiednim poziomie, dostarcza wszystkim wiernym przeżyć artystycznych i religijnych.

Formacja liturgiczna członków powinna mieć na względzie ich dobro duchowe. Trzeba dać im możliwość pełnego uczestnictwa w liturgii. Prowadzący zespół dyrygent czy opiekun powinien na to zwrócić uwagę. Najlepiej przez własny przykład i zachętę słowną można pociągnąć grupę do wewnętrznej mobilizacji świadomego i czynnego przeżywania liturgii.

c- Wychowanie do życia we wspólnocie.

Każda grupa śpiewacza stanowi jakąś wspólnotę. Członkowie scholi, zespołu młodzieżowego czy chóru to grupa ludzi o różnych cechach charakteru, różnym temperamencie, różnych ambicjach, zainteresowaniach, warunkach materialnych, sytuacjach rodzinnych, wynikach w szkole, planach na przyszłość. Stanowią oni materiał bardzo interesujący, ale i bardzo trudny, bowiem każdy z nich jest inny. Jednakże jako zespół, grupa, mogą sobie nawzajem pomagać.

Kiedyś ks. profesor Karol Wojtyła, doświadczony wieloletni duszpasterz akademicki organizujący dla wychowanków spływy kajakowe, obozy, wycieczki, wędrówki górskie i spotkania, uczestnik Sacrosongu w Tarnowie; dziś jako Ojciec Święty Jan Paweł II, pasterz Kościoła Powszechnego, poucza, że każdy wierzący wnosi do wspólnoty „ swój własny wkład, swoje talenty, zależne od powołania i roli, jaką ma do spełnienia. Jedność i zarazem różnorodność to wielkie bogactwo Kościoła, które zapewnia mu ciągły i dynamiczny rozwój”.

Dlatego prowadzący zespoły śpiewacze powinni wykorzystać wszystkie możliwości, które nauczyłyby członków wzajemnej tolerancji, szacunku, wyrobiły poczucie odpowiedzialności za siebie i innych. Wzorem czy też ideałem byłoby ich wychować na dobrych ludzi. Samą teorią nie da się tego osiągnąć ani też zbudować. Wobec tego potrzebne są dla grupy jeszcze inne zajęcia i przeżycia, aniżeli tylko próby i występy.

Zainteresowanym należy dostarczyć sytuacji, w których mogliby siebie sprawdzić. Taką nową sytuacja dla wielu jest samodzielny wyjazd na kolonie letnie. Niektóre z dzieci po raz pierwszy wyjadą bez rodziców i rodzeństwa. Jest to dla niech niebywałe przeżycie. Niektóre boją się tego, a niektóre się cieszą.

Rodzice, którym na sercu leży troska właściwego wychowania dzieci, powinni pomóc duszpasterzowi bądź opiekunowi. Im przecież „powierzone jest zadanie walki przede wszystkim o to, ażeby wyzwolić siły dobra, których źródło znajduje się w Chrystusie…”.

Regulamin kolonijny jednych i drugich musi nauczyć odpowiedzialności, przewidywania, posłuszeństwa, dzielenia się z innymi np. jedzeniem, miejscem w pokoju.

Na uczestnikach spoczywa odpowiedzialność zarówno uświęcania siebie, jak i uświęcania koleżanek i kolegów. Aby wypełnić to zadanie muszą oni poddać się wymogowi pogłębiania ich życia wewnętrznego, które w sposób szczególny dokonuje się poprzez modlitwę, praktyki religijne, życie sakramentalne.