Spotkamy ich w niebie

dsc08747W ten listopadowy czas myślimy o tych, co odeszli spośród żywych. Wspominamy naszą pamięcią ich radosne uśmiechy, czasem łzy smutku, miłość jaką nas otaczali. Myślimy o wszystkich – o tych, którzy przeżyli wiele lat, dożywając sędziwego wieku i o tych, którym piszemy na grobach: powiększył grono Aniołów.

Oczyma duszy widzimy tych, których kochaliśmy i kochamy nadal, a którzy już są po tamtej stronie. Chcemy, by trwali w naszej pamięci.

Jeszcze raz odkrywamy, jak wiele zawdzięczamy tym, co są już po tamtej stronie życia. Wspominamy rodziców i ich piękną, wielką miłość ku nam, dziadków z ich ciepłymi sercami, kapłanów z ich Bożą miłością i miłosierdziem, wychowawców, nauczycieli, którzy uczyli nas żyć. Dziś szczególnie przypominamy sobie, że w drodze do domu Ojca nie jesteśmy sami, że każdego dnia naszego życia otaczali nas ludzie, pragnący nieść nam pomoc, dawać nadzieję, budować naszą wiarę. Tyle im zawdzięczamy!

Współcześnie wielu z nas wyznaje pogląd, że to kim są, co posiadają, jak żyją – zawdzięczają jedynie sobie samym. Takie zdanie to dowód wielkiej niedojrzałości ludzkiej. Kim byłbyś dziś, gdyby matka nie nauczyła cię prostych znaków i odruchów człowieczeństwa?  Gdybyś w spracowanych dłoniach ojca nie widział różańca, modlitewnika?

Trzeba nam dziś popatrzeć, jak mijają pokolenia, przechodzą przez ten świat ludzie, trzeba nam dziś pomyśleć jaki ślad zostawili w nas i jak nadal w nas żyją. Co z ich życia, wartości, którym służyli, miłości, jaką nam dawali, co pozostało w nas?

Oni są już w niebie, u Pana Boga i modlą się za nas. Istnieje prawdziwa, realna więź między nami a nimi. Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus powiedział nam, że ci, którzy od nas odeszli, nie wyruszyli   w drogę donikąd, ale w drogę do domu Ojca, gdzie Jezus odszedł pierwszy, by przygotować nam miejsce. Dlatego w jednej z prefacji mówimy: „Życie Twoich wiernych o Panie zmienia się, ale się nie kończy”. Te słowa wyrażają naszą wiarę w życie pozagrobowe, w to, że istnieje lepszy świat, w to wreszcie, że śmierć nie jest ostatecznym końcem i przeznaczeniem człowieka. Dlatego właśnie nie przygniata nas i nie druzgocze myśl, że musimy odejść z tego świata, tak jak przytłaczała tych, którzy żyli przed przyjściem Chrystusa.

Starożytni Grecy ustami Homera wypowiadali swój lęk przed śmiercią. Achilles, któremu Odyseusz gratulował panowania w krainie śmierci, wypowiada takie słowa: „Nie zachwalaj mi śmierci Odysie, wolałbym służyć na ziemi za parobka, niż królować nad tymi co odeszli ze świata”. Pobożny król żydowski Ezechiasz rozpłakał się jak dziecko, gdy prorok obwieścił mu nadchodzącą śmierć, a Damokles powiesił nad swoją głową miecz, zaczepiony na cienkim włosie, by pokazać jak kruche jest życie człowieka, żyjącego w ciągłym lęku przed śmiercią.

My, chrześcijanie, wraz z Jezusem odsłaniamy zasłonę, którą przed naszymi oczami rozsnuła śmierć, wchodzimy w świat zmartwychwstania, bo nasz Zbawiciel jest Zmartwychwstaniem    i życiem. I to jest powód, by nie smucić się śmiercią bliskich, lecz radować z ich chwały w niebie.

Właśnie. Co zostanie po nas? Jak będą nas wspominać ci, którzy po nas przychodzą na ziemię? Czy zostanie tylko popiół w grobie i szarość w pamięci czy też może diamenty miłości wyświadczonej innym, diamenty dobrych czynów, dokonań, modlitwy, myśli? I mimo że mamy świadomość, iż tu, na ziemi, nie będziemy żyć wiecznie, to pamiętamy, że jesteśmy stworzeni na obraz Boży. Nasz duch jest nieśmiertelny, a ciało zmartwychwstanie    w myśl słów Chrystusa: „Każdy, kto wierzy we mnie, nie umrze na wieki”.

Nasze życie powinno być cały czas przepojone pamięcią o nieuchronnej śmierci. Dzisiejszy świat zdaje się zapominać, że kiedyś to wszystko, co ziemskie musi się skończyć. Mieli jakąś ogromną mądrość ludzie średniowiecza, którzy na każdym właściwie kroku przypominali MEMENTO MORI – pamiętaj, że umrzesz. Bez świadomości tego, że będziemy musieli zdać sprawę ze swoich czynów człowiek dziczeje, wynaturza się, bo wydaje mu się, że wszystko jest dozwolone. Tymczasem nasze życie ma być takie, by ci, którzy staną nad naszymi grobami, myśleli o nas dobrze. Ale nie tylko takie. Ono ma być takie, by mogło tu na ziemi być początkiem życia wiecznego, zbawienia. Nie wolno zatem zabijać w sobie tej świadomości, że kiedyś umrzemy, nie wolno jej odsuwać i oddalać, bo przez to oddalamy się od naszego celu, jakim jest życie wieczne.

Jest taka legenda żydowska, według której Pan Bóg stworzył człowieka wytapiając złoto. Wytapiał złoto, po czym wziął naczynie z rozgrzanym metalem i spojrzał w nie. Na powierzchni pływały jakieś paprochy. Bóg dmuchnął, ale powierzchnia nie była całkiem czysta. Dmuchnął trzeci raz i zobaczył w czystym złocie swój obraz, swoje odbicie. Ten obraz był tak piękny, że Bóg postanowił podarować go najdoskonalszemu ze stworzeń. I dał go człowiekowi.

Po co opowiadam tę legendę? Po to, żebyśmy uświadomili sobie czyj obraz nosimy w naszej duszy. Jeśli będziemy o tym pamiętać, łatwiej będzie nam nie zabijać go w sobie przez zło i grzech. Łatwiej będzie ten obraz utrzymać w czystości, zdmuchiwać te paprochy brudy, które będą go przesłaniać.

Przed kilkunastu laty w Krakowie odbył się pogrzeb jednego z profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Żegnano Zmarłego słowami ciepłymi, pełnymi miłości. Jednak ostatnie pożegnanie utkwiło w pamięci wszystkich obecnych. Jeden z przyjaciół powiedział: „Do widzenia kochany kolego”. Chcemy dziś to zdanie powtórzyć: „Do widzenia, nasi ukochani zmarli , bliscy i nieznani”. Spotkamy się wszyscy w domu Ojca, by przez całą wieczność cieszyć się i radować przebywaniem w jego chwale, wierzymy bowiem, że i my usłyszymy słowa Jezusa: „Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane dla was od założenia świata.”

Dziękuję Ci mój kochany Tato, Stanisławie, dziękuje Wam moje Babie i Dziakowie, że pokazaliście mi swoim skromnym, pracowitym życiem, dobroć i cierpliwość Pana Boga. Nie lękam się Go, cieszę się na spotkanie kiedyś z Wam. Kiedy żyliście na ziemi, bardzo mnie kochaliście. Myślę, że w niebie będziecie mnie kochać jeszcze więcej.